Archive for December 21, 2011

Söylenmeyenler

Çok garip şeyler oldu bugün, kimisini yazabilirim; kimisi ise bende saklı kalacak. Bir resim gönderdi ablam, hurdaya dönmüş bir araba. Etrafa tavuklarına götürdüğü yemler saçılmış. Kuş uçmaz kervan geçmez bir yolda kimbilir kaç takla attıktan sonra tarlaya dikenlerin arasına savrulmuş bir araba. Babamın arabası! Annemin çağrısını görünce telefonumda içime bir kurt düşmüştü aslında, çünkü arayan o olmaz genelde. Uzakta olanların korkularını bilircesine alıştıra alıştıra söyledi babamın kaza yaptığını. Allah’a bin kere şükürler olsun, mucize eseri bu kazadan birkaç sıyırık ve ayağında bir kırıkla kurtulmuş babam. Gözü pek, canı pek babam kendisi aramış ambulansı sıkıştığı yerden. Ambulans gelene kadar epey bir zaman geçmiş. Kimbilir ne düşündü beklerken? Neler geçti aklından? Sevgi ve özenle beslediği tavuklarını mı düşündü yoksa bir zamanlar sabır ve şefkatle büyüttüğü şimdilerde her biri ayrı bir dünyada yaşayan 4 küçük civcivi mi? Her akşam heyecanla sokak kapısının önünde babalarının cebindeki minik sürprizle eve girişini bekleyen kızlarını hatırladı mı? Veya gece yarısı çocuklarının hatırına özenle hazırladığı patates kızartmaları veya sobada pişirdiği kestaneler geldi mi aklına? Onun yanımızda olmadığı anlar bir yanımızın hep eksik kaldığını hiç düşündü mü? Ailemizi aile yapanın, hayatımıza neşe ve anlam katanın kendisi olduğunu pek sık dile getirmemiş olsak da biliyor muydu? Fedakar, sevecen eğlenceli babalar, tükenmeyen sevgiyle sevilen eşler, eksik yanımızı tamamlayan hayat ortaklarımız, biz yaşam gaylesinde kaybolup söylemeyi unutuyoruz ama siz ne kadar sevildiğinizi ve değerli olduğunuzu hiç unutmayın tamam mı? Allah tüm babaları korusun, esirgesin onlar bizim tamamlayanımız.