Archive for July 12, 2017

Bildiginiz gibi donem sonu tatiline girdik. Tatilin ilk gunu Perth Rescue Angels bunyesinde Foster Carer olup evsiz bir sokak kedisinin bakimini ustlendik. Fluffy 8 aylik disi bir kedi. Hayatimda ilk defa evde bir kedi bakiyorum. Ufak bir rahatsizligi var ve gaz cikarinca kizlar ve ben helak oluyoruz ama onun disinda kucaga geliyor, mirlamasi ve gozunuzun icine bakmasi harika bir duygu. Ev esyalarini cizer diye endiselenmistim ama hic bir seye zarar vermiyor. Allah izin verirse bundan sonra hep bir kedim olsun istiyorum.

Gecen gunlerde `Soul Searching` diye bir sey duydum. Acaba ben hayatimin geri kalaninda ne yapmak istiyorum, nasil bir is beni mutlu ve memnun eder? Volunteer islere bu gunlere kadar hic bakma firsatim olmamisti. Deyim yerindeyse, kacmaktan vurmak elimize gecmedi. Ekmek kavgasi pesinde enerjimizin son damlasini ve zamanimizin tumunu harcadik. Veli ve ogrencilerden gelen olumlu geri donutler tabi ki beni motive ediyordu ama ben de soul searching yaptigimda ileride eger benim calismama gerek kalmazsa zamanimi gonullulukle degerlendirmek isterim.

Perth Rescue Angels sokakta kalan hayvanlara ev bulmak icin deli gibi calisiyor, bizim gibi foster carer olan aileler de kuruma destek oluyor. Fluffy`yi veterinere goturdum, ilaclarini gunde 3 kere Ipek ile ben kac takla atarak veriyoruz. Bir profil hazirladik, belki birisi onu evlat edinecek ve arkasindan biz baska bir kedi icin gecici bakici olacagiz. Eger biz bakmazsak boyle kediler ilacla uyutuluyor. Hayvanlar bir yana, as evlerinde calisip evsizlere veya yaslilara yemek yapma ve dagitma islerinde de calismak isterim. Veya yardim kuruluslarinin ikinci el magazalarinda calisip fundraising calismalarina katilmak da isterim.

Gecen bizim eve Salvos`tan bir mektup geldi. Kis ayinda havalar soguyor, yardimlariniza ve bagislariniza ihtiyacimiz var diyordu. Acaba siz hic aclik veya usumek arasinda hic secim yaptiniz mi? diye soruyordu. Bir aile azicik parasiyla ya yemek alacak ya da sobayi acacak, diye uzun uzadiya anlatan bir mektup yazmislardi. Defne hemen hic tereddut etmeden elinde olan 5 dolari verdi. Ipek hayatinda ilk defa 40 dolara kadar cikan bir para biriktirdi, o parayi vermek konusunda biraz isteksizdi. cuzdanindan bozuk paralari verdi. Kizlarimin da kucuk yasta kendilerinden daha az sansli olanlara yardimci olmalari ve bunun huzurunu tatmalarinin ne kadar onemli oldugunu yavas yavas farkediyorum.

The Happiest Refugee kitabini bitirdim. Ahn Do, Avustralya`nin en sevilen komedyenlerinden birisi ve kitapta gercek yasam oykusunu anlatiyor. Soul Searching yapmama ve bu dusuncelere dalmama bir sebep de aslinda bu kitap oldu. Bulabilirseniz mutlaka okumanizi tavsiye ederim.