Archive for March 17, 2020

Salgın

Uzaktan seçiliyor karanlık gölgesi. Yaklaşıyor bize doğru yavaş ama emin adımlarla … Mahçup mu, üzgün mü, acımasız mı, bilmiyorum; siyahlar içindeki yüzü seçilmiyor.
Bildiğim tek şey giderken yalnız olmayacağı. Ciğerinden yaralı annemi ve bir yudum nefesle yaşayan astım hastası anneannemi kendisiyle götürecek ölüm. Ne doktor oğlu araya girebilir, ne de başka birisi. 

Kıtalarca uzaktayım! Onları en son gördüğüm anı bütün gücümle hatırlamaya çalışıyorum. Elimden gelse bütün hatıralarımı takas ederim. Ninemin elindeki çizgileri, annemin gözündeki ışıltıyı, beni son kez öperkenki kokusunu ömrümün sonuna kadar benimle tutmak için. Birisi hayattayken onun yasını tutmak ne garip şeymiş. Bir yandan ne olur bir şey olmasın diye yalvarırken buluyorum kendimi, öte yandan gümbür gümbür gelen sarsıntının yeri salladığını hissediyorum öylece donup kalıyorum

Ölümle pazarlık yapılsa , gel beni al derdim. Yer ayaklarımın altından kaydığında tekrar kalkacak gücüm hiç yok çünkü. 

Dilerim seneler sonra bu yazıyı okuduğumda kendime güler, ne kadar da korkmuşum, boşuna telaş etmişim, derim. Öteki türlüsünü düşünmekten ödüm kopuyor