Gecen hafta sonu Gallipoli Voices gösterisi vardı . Biz Turk Topluluğu’ndan olduğumuz icin özel davetle gittik. Turk yemeklerinin sunulduğu bir resepsiyondan sonra VIP sıralarına oturduk. Ben boyle törenlerde belki de haddinden fazla hassas oluyorum, sürekli cocukları uyarıyorum, yanlis bir hareket yapmamak, kimseyi rahatsız etmemek icin asırı özen gösteriyorum. Yaklaşık 80 kişilik koro ve dev bir orkestra Çanakkale icinde vurdular beni türküsünü çalmaya başladı. Bizim gruptan birileri türküye eşlik etmeye başladı. Oziler de donup bakmaya başladı. Ben biraz utandım. Aradan biraz zaman gecti, Mehter Takımi tüm ihtişamı ile yürüyerek sahneye dogru yol almaya başladı. Önümüzde oturan buranın eskilerinden cok değerli bir amcamız alkış tutmaya başladı. Kalabalık seyirci kitlesinin icinde, yabancıların garip bakışları altında kendinden emin, gururla Mehterin yurusune tempo tuttu. Tam filmlerdeki gibi yavas yavas diğer insanlar da ona eşlik etmeye başladı. Bir sure sonra hepimiz Mehter Marşı’nı söyleyip ritim tutmaya başlamıştık.  O gece bir sey dank etti, aslında başkalarının ne düşündüğünü o kadar da takmamak lazımmış bazen, icinden geldiği gibi yapmak, yasamak en guzeli. 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *