Bugün annemle dışarı çiktik, bir arkadaşa da uğrayıp çay içtik. Akşam eve gelince okuldan eğitim asistanım bize uğradı. Elinde kocaman bir kutu vardı. Bütün velilerim bana moral olsun diye hediyeler ve kartlar göndermişler. Öğrencilerim mesajlar yazmışlar. Ameliyattan sonra 10. gündeyim. Yürüyebiliyorum, araba sürebiliyorum. Bir an mesajları ve kartları okuyunca hemen idealistliğim tuttu, şimdi okula dönsem acaba çalişabilir miyim diye düşündüm. Lades oynamak gibi bir şey bu, kadincağiz hediyelerle dolu kutuyu kucağıma verince ben de unutup alıverdim. Allahtan ipek yanimdaydi, kizim sen taşır mısın dedim ve sonra paketi ona verdim. Sancılarım hala  oluyor ve iyi miyim, değil miyim bilmiyorum. Ne kadar iyiyim, annemi alip gezmeye alişverişe çikacak kadar iyi ama sinifta çalişamayacak kadar kötü.?? Burada doktor bana 5 hafta rapor verdi. 3 haftası okuldan 2 haftası zaten okul tatili. Sokaklarda gezerken bir veliye rastlayacağım diye ödüm kopmuyor değil! Bilemedim ne yapayım… Sanirim hediyeleri alinca çok müteşekkir oldum ve bu jestin altında kalmamak için okula dönesim tuttu. Dur Vesile, dur! Biraz akilli ol, adam ol!

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *