Bu sabah Avustralya’dan baska bir mortgage lender’den olumsuz haber aldik. Evimizi refinance etme ihtimalimiz cok dusuk ve yurt disinda yasadigimiz icin her sey cok daha zor. Bu haber uzerine benim kalbime kara bulutlar coktu. Omuzlarim yanlarima dustu, asiri stresliyken icinde girdigim default mode a girdim. Robot gibi kahvalti hazirlayan, ne ekmegin yanmasina, ne yumurtanin kirilip yere dusmesine aldirmayan, ruhsuz, duygusuz bir cansiz manken gibi hareket etmeye basladim. Baska masraflar, odemeler de cikmisti son anda, Kafamin ici dusuncelerle doluydu, dalgin dalgin dusunuyordum. Doluya koydum almadi, bosa koydum dolmadi derken dalip gitmisim. Birden Defne’nin sesi ile kendime geldim. “Anne bu aralar hersey ne guzel!!! Hayat cok iyi gidiyor degil mi?” dedi. Anneanne ile konustum, koydeki kopegimiz hamile, yavrulari olacak. Baba bize bilgisayar oyunu aldi, ne guzel kar yagdi, artik yeni kar botlarim var! diye siraladi. “He kizim” dedim, “cok guzel degil mi?” Belki de bu Allah’in bana takma kafana demesinin bir yoluydu. Buna inanmayi cok istiyorum…

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.