Size bu satırları 4O yaşımdan yaziyorum. Gecen gun girdim, o kadar istekli değildim ama fena da degilmis. Bir sayfanın kapanıp diğerinin açılması gibi cok belirgin bir fark olmasa da 40’li yaslarda olmak guzel bir sey sanki. Hep aklinda olan seyleri yapmak icin zamaninin , gucunun ve imkanlarinin ucunun birden olabildigi nadir bir donem sanirim.  Bakalim ben nasil geçireceğim bu yaslari. 


Wisconsin’e kis geldi. Bugun hissedilen -18 derece. Yasadigim her yerde ve her anda guzel bir seyler bulmaya calismak benim 2020 hedefim. Avustralya’dan buraya geldigimizde cocuklarin okyanustan, parklardan, o guzelim plajlardan uzak kalmalarina cok icerlenmistim. Aradan iki yil gecti, gecen gun arabada Ipek bana dedi ki anne kayak yapmaya bayiliyorum. Hayatimda yaptigim en eglenceli sey! Simdi kulaginiza havali filan gelmesin, aciklayayim. Ipek’in okulunda Ski and Snowboarding club diye bir kulup var. Ogrencileri yilda 5 kere filan toplayip okul otobusu ile bir kayak merkezine goturuyorlar. Kayak yapmayi bilmeyenler ders aliyor, bilenler de seviyelerine uygun parkurlarda kayak yapiyorlar. Gece 10:30’a kadar suren bu etkinlikte cocuklar sinif arkadaslari ile birlikte egleniyor. Ipek de bu yil ilk defa bu kulube yazildi. Iyi ki de yazilmis. Biz anne-babasi olarak kar ve soguktan pek hoslanmasak da Ipek pek takmiyor. Sabah erkenden disari cikip buz gibi havada otobusu beklemeyi seviyor. Sanirim cocuklar doga ile baglanti kurmanin kendilerine has yollarini buluyorlar, hangi cografyada yasarlarsa yasasinlar. Uzun lafin kisasi, artik uzulmuyorum, geride kalan yillara tesekkur edip – Ipek’in bana hatirlattigi gibi-  icinde bulundugumuz yerin olanaklarina odaklanma zamani! Ben kayak yapmiyorum ama kizlarimi eglenirken gormek guzel.
Tubing denen bir sey varmis, onu cok merak ediyorum ama. Bildiginiz kamyon tekeri gibi buyuk birseye oturup tepeden asagi kaymak, tubing. Eger tubing’e gidersem size resimlerini gosteririm. Eglenceli bir seye benziyor.
Siteyi yeniden ayaga kaldirmak biraz zaman alacak. Biliyorum okuyanlarin cogu Avustralya’ya gocmeyi dusunenler… Ama farkettim ki yazmak benim terapim. Ne goc hikayesi, ne baska sehirde bir hayat kurmaya ilişkin ipuçları, ben hayatimi yazarak rahatliyorum.Paylastiklarimdan belki faydasi dokunacak bir seyler cikar ama temel amacim artik sanki faydali olmaya calismak degil, kendi ruhumu sakinlestirmek, dinginlestirmek ve aklimdan ve kalbimden deli gibi gecen dusunceleri yatistirmak.  

2 comments

  1. İlknur says:

    Uzun süredir yazılarınızı bekliyordum. Samimi ve içten yazılarınızı özlemiştim. Yazmak size iyi geldiği gibi okumak da bize iyi geliyor. Yeni yaşınızda, anlatılası nice nice güzel anılar biriktirebilmeniz dileğiyle..

  2. Vesile says:

    Ne kadar iyisiniz! Cok tesekkurler:)

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *