Mektup

Ipek ile 3 gundur konusmuyorum. Okul Virtual Learning’e gectiginde odevlerini yapmasi ile ilgili surekli ona hatirlatmalarda bulundum. Okulun cocuklarin Chromebook’una yukledigi Securly denilen bir uygulama ile internette nasil zaman harcadigini takip ettim ve dile getirdim. Buna cok bozulmus ve 3 gun once aksam oturup bana bir mektup yazmis. Ben de psikolojik olarak en tutarsiz, dokunsalar aglayacak durumdayim. Kafami dagitmak icin Netflix’te 6 ay sonra ilk defa bir film acmis izlemeye baslamisim. Filmin 10. dakikasinda bana bu mektubu verdi ve gitti.

Mektubun kiricilik tonu 10 uzerinden 15’ti. Uc sayfalik mektubun her satiri nefret, ofke, tiksinti ve bir insani daha cok nasil uzebilirim diye uzerinde uzunca bir vakit dusunulup cok basarili bir sekilde harmanlanmis ornekler ve ustaca benzetmeler ile doluydu. Sadece son sayfanin son cumlesinde “Bu mektupta yazdiklarimin hepsi 100% dogru olmayabilir, yazdikca sana olan kizginligim azaldi ama yine de bana hic guvenmedigin ve her adimimi takip ettigin icin sana cok kizginim.” diyordu.

Mektubu okumayi bitirir bitirmez gozlerimden yaslar akmaya basladi. Filmlerde oldugu gibi mideme aniden bir bulanti girdi ve ellerim titremeye basladi. Saat 7:45 olmasina ragmen, ben yatmaya gidiyorum, dedim ve yatak odasina gidip yastigima kapanip aglamaya basladim. O gece uykuya dalincaya kadar oldukca gergin, kimisi sacma, kimisi manyak, kimisi sakin binlerce senaryo oynayip durdu kafamda. Sabah kalkinca ben bu kizla nasil konusayim, ona nasil bir ders vereyim diye dusunup durdum.

Benim cocuklugum, kardeslerim, annem ile olan catismalarimiz geldi aklima. Annem oglen uykusuna yattiginda parmak uclarimizda dolasir, uyanmasin diye elimizden geleni yapardik. Derslerim kotu gittiginde bana karsi oldukca despot bir tavir sergilemekten cekinmezdi. Annemin bir bakisindan korkar cekinir, bilerek onu uzecek veya kizdiracak bir seyi asla yapmazdik. Simdiyse benim cocuklarima bakiyorum. Ipek malesef dunyaya baskasinin lensinden bakmayi pek beceremiyor. Kendisi uzuldugu zaman dunya yansin diyor, baska bir sey umrunda olmuyor. Kalp kirmaktan cekinmiyor. Gel gor ki benim de bosver, ergendir, normaldir, gelip gecer diyecek takatim , halim kalmadi. Annemin yaptigi , belki de cok saglikli olmayan bir sey yapmaya karar verdim. Onunla konusmuyorum. Kendi akil sagligimi korumak icin, beni bir daha bu kadar incitmeni engellemek icin seninle arama mesafe koyuyorum, dedim.

Bu virtual learning, internetten odev yapma, sudur budur, hepsinden sitkim siyrildi. Kemal bana uysa cocuklarin internetini oldugu gibi kapatirim. Haydi buraya kadar okudunuz, size bir sir vereyim. Bazen keske Istanbul’da kalsaydik da bu cocuklar boyle humanist bir egitim sistemiyle hic tanismamis olsalardi diyorum. Turkiye’deki mucadelenin cocuklari guzel bir sekilde hizaya getirecegini, onlari guzelce pisirip kizartacagini, ders calismaktan baska bir seye zaman bulamayacaklarini dusunuyorum. Cumle dusuk oldu ama anlayin iste, keske kalsaydik da bunlarin burnu cok guzel bir sekilde yere surseydi iste!

Ben gidiyorum, suratsiz bir sekilde evde dolasmaya, tatli birseyler yemeye gidiyorum.

Annem simdilik iyi. Aneannem de misafir kabul etmeye devam ediyor.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.