Archive for Vesile Yilmaz

Community Craft Library

Covid gunlerinde herkes gibi eve tıkılıp kalan Defne butun zamanini el işi yaparak geçiriyor. Son günlerde aklıma gelen harika bir fikir bizi de cok heyecanlandirdi ve bir Elisi Kutuphanesi açmaya karar verdik. Gunlerce ugrasip bir liste hazirladi, her elisi kutusunun içinde neler olacağına karar verdi ve sistemi kafasinda oturttu. Simdi tek yapmamiz gereken CORWDFUNDING kampanyamizi kulaktan kulaga yaymak ve beklemek. bize yardimci olursaniz cok seviniriz. Simdiden tesekkurler:) Defne’nin notlarini da asagiya ekliyorum. Bakalim ne dusunyorsunuz:)

DEFNE`S DREAMS : COMMUNITY CRAFT LIBRARY

Did you know that crafting improves your mental health? (https://www.healthline.com/health/diy-depression-therapy-how-the-arts-can-heal#3)

During Covid times, I feel like everybody is very stressed and I have an idea that can help the people in my community relax their mind by crafting. Think of it as a craft kit shop but everything is FREE!

WHO: My name is Defne and I am a 6th grader at Wisconsin Hills Middle School in Brookfield Wisconsin. I am born in Turkey but I lived most of my life in Australia before we moved to Wisconsin in 2017. I play the violin and I love cooking but my true passion is crafting. I am crazy about creating and I constantly work to explore new techniques and design ideas to use in all kinds of projects.

WHAT: I would like to start a Community Craft Library in Brookfield, Wisconsin. It is just like a library but instead of books, we will use tubs full of great crafts that will both educate you, help you learn new skills and maybe discover what you want to be when you grow up!

WHY: It is not possible for a person to try out many different kinds of crafts without buying the necessary materials needed. However, it can be really expensive if you start buying each kit that you want to try. Also, most of the time, when initial excitement is over, those kits lay around somewhere in the house and nobody uses them again. Therefore, in my Community Craft Library, people will pay only a small yearly membership fee ($20) and will have access to over 25 types of crafts that they can try and learn at home. I feel like all my friends will love it. It will be a great opportunity to express their inner passion for crafting. This will be a way my friends will spend some quality time with their families away from screens. This will bring families together! My friends will use their hands to create, make and design.  They can even use these crafts to make and sell stuff so they can earn their own pocket money!

HOW: Members of the Community Craft Library will borrow a craft bin from the library and return them after 2 weeks. Most of the materials are going to be reusable, we will only replenish the consumable ones with the membership money and donations. I am planning to organize crafts in bins with the necessary supplies needed for each craft. In addition to the crafting items, in each bin, there will also be

A booklet titled with the name of the craft for that bin:

Page 1:

Welcome letter, a list of the items in the box, what the users will need as extra (a cup of water, etc)

Page 2:

Instructions/tutorial on how to do the craft, pictures of the final product, safety warnings

Page 3:

A list of internet links / extra ideas / variations to the craft if the users want to do extension activities

Page 4 -10:

Blank evaluation pages for the users to write their experience and feedback and reviews  

A donation bag for any kind of spare crafting item in the member’s home : so we can all reduce , reuse or recycle!

WHERE: Once the craft bins are ready, we are going to keep them in our house in the basement. When members want to borrow them, they can come to our house or we can drop the boxes at their houses. I will also start an after-school CRAFT CLUB at Wisconsin Hills Middle School and use the boxes for the club activities.

MY TEAM: My mom is a teacher and an artist! She knows a lot about STEM / STEAM. So I will use her help to choose the best activities. My dad is an IT guy, and he is good at money and planning so I will use his skills with developing my business. My sister will help me to replenish the boxes and keeping them clean and organized. Finally my 3 BFFs (Keira, Hazel and Kaylee) will help me to run Community Craft Library and keep this dream alive and working!

MY TO DO LIST:

Buy  the supplies

Organize the bins

Decide age limits for activities

Create a Facebook and Instagram Page

Advertise and get the word out!

CRAFT BINS FOR BOYS and GIRLS

  1. Make your own gravity-powered walking toy ($40)
  2. An Ancient Art: Paper Marbling ($100)
  3. Sew a Mask: Fabric, Elastic, Thread, Needles, Sewing Machine ($100)
  4. Let’s Carve a Spoon: ($90)
  5. Pom pomshooters ($20)
  6. Learn how to make a bar of soap! ($130)
  7. Slime Making  ($50)
  8. Wood Burning ($40)
  9. DIY Candles ($80)
  10. DIY Robot Hand ($15)
  11. Bath Bomb Science ( $150)
  12. Ready- Set- Go!!! Build a homemade go-cart ($400)
  13. Polymer Clay Sculpting ($50)
  14. Snap Circuits ( $50 )
  15. Bristle Bot  ($25)
  16. My first Cardboard Automata($50)
  17. 3-D pen ($80)
  18. Eraser making set ($50)
  19. Hover CD Science ($15)
  20. Balloon Powered Car ($20)
  21. Learn Macramé ($25)
  22. Can you arm knit? ($50)
  23. Embroidery is fun! ($30)
  24. Hair Styling ($40)
  25.  Doll customizing ($60)
  26. Hydraulic Elevator ($25)
  27. Crochet($20)
  28. Quilting ($20)
  29. Needle felting ($30)
  30. Tie-Dye Craze (35)

The average cost of preparing those kits is around $1885. I also need some funds to buy the bins. All I need to make my dream a reality is $2000.

Can you help me?

Thank you!

Defne Yilmaz

Schoolhouse Beach

Perth’un berrak sulari, maviliginde kaybolduğumuz gokyuzu ve unutulmaz sahilleri geldigimizden beri gozumde tutuyordu. Aslinda Amerika ile ilgili pek bir sey yazmamamin sebebi de biraz buydu. Buraya bir turlu isinamamistim ve Avustralya’nin yasam tarzini cok ozluyordum. Ama her derdin ilaci zaman. Aradan zaman gectikten sonra yavastan yasavastan buzlarimiz eridi Wisconsin ile. Ozellikle bu gezi sanirim burayi sevmem icin cok onemli bir adim oldu. Gelelelim gezimizin en muhtesem duragina. Door County’deki Schoolhouse Beach. “Anlatmaya gerek yok, goruyorsunuz” modunda bir yer.

Door County’nin cok da guzel kirazlarinin oldugunu ogrendik. Su anda hala yesil olan kirazlar Temmuz sonu, Agustos basi gibi hasat ediliyormus. “Pick your own ” cifliklerinden birine gidip kiraz toplama niyetimiz de var, insallah yapabiliriz.

Eger benden bikmadiysaniz, Kemal ile cektigimiz su videoyu da izleyebilirsiniz.

Simdilik bu kadar, saglicakla kalin.

Yaz aktiviteleri- devam!

Wazee golunden sonra Stevens Point diye bir yere gectik, aksam yemeginden sonra su kenarinda biraz yuruyus yaptik. Wisconsin’de 15000 ‘den fazla gol varmis bu yuzden her gittiginiz yerde gol, nehir, su kenari, dere vs gormek mumkun. Gece ise Appleton’daki otelimize ulastik. Sokaklar sakin, dukkanlarin bazilari kapali acik olanlari ise maske, el dezenfektan sivisi ve sayili sayida musteri kabul ederek viruse karsi kendi tedbirini almaya calisiyor. Ayrica cogu otelde de normalde “hot buffet” olan kahvalti sistemi yerine paketli kahvaltilar veriliyor. Aileler karavan veya bot kiralayarak tatillerini diger insanlarla minimum temas edecek sekilde gecirmeye calisiyorlar.

Sabah olunca biz de cabuk bir kahvalti yapip Wolf River’a dogru yola ciktik. River tubing daha onceden hic bilmedigim ama bundan sonra yapmadan duramayacagim bir sey oldu. Allah omur verirse her yaz river tubing’e gideriz insallah. Bu aktiviteyi de yine internetten buldum. Bir kamp yerine gidip sizin icin daha onceden sisirilmis dev simitlerden ve can yeleklerinden aliyorsunuz (bir simit $13). Otobus sizi nehirin basina goturuyor ve oradan simitlere oturup kendinizi akintiya birakiyorsunuz. Dilerseniz uzun turu (4 saatlik) dilerseniz de kisa turu (1 saatlik) secebiliyorsunuz. Bu durumda sadece otobusun sizi biraktigi yer degisiyor. Lazy river dedikleri secilde salina salina , suyun hizinda geri kamp alanina dogru goturuyor sizi akinti. Ellerimize helikopter bocekleri kondu, kimi zaman birimiz kayaya oturdu, digerimiz onu kurtarmaya calistik, kimi zaman su savasi yaptik ve cok guzel bir saat gecirdik. Sonunda kampa geldik ama bir turlu karanin oldugu tarafa dogru gidemedik, nehirin ortasinda hala yavas yavas asagilara dogru surukleniyorduk. Ellerimizle ayaklarimizla cirpinip durduk. Kemal bir ara suya atladi, bayagi derin bir yerde oldugumuzu farkettik. Kemal 4 tane kocaman simiti cekemeyecegini gorunce geri simite oturdu. Defne korkmaya basladi. Orada birkac kayik vardi. Telefon acip kamp gorevlilerine bizi kayikla cekmelerini soylemek istedik ama telefonu kimse acmadi. Son bir hamle ile kendimizi sahile dogru butun gucumuzle suruklemeye calistik. Manyak gibi cirpinip duruken Defne birden “Anne yeri goruyorum dedi” meger suyun dizimiz seviyesinde oldugu bir yere gelmisiz ama farketmemisiz biz hala kendimizi suruklemeye calisiyormusuz. Sonra simitlerden inip kiyiya dogru yuruduk, cok komikti!

Bu resim internetten! Bizim gittigimiz gun sadece uc bes aile vardi.

Insanlar “cooler” denilen buyuk termos cantalarini da bir simitin uzerine koyup yemeklerini yiyerek, iceceklerini icerek uzun saatler kaliyorlar derede. Bir daha gelecegimize soz vererek ayrildik kamptan.

Bir sonraki duragimiz Green Bay oldu. Buranin meshur bir (Amerikan) futbolu takimi var; Green Bay Packers. Sehirde bir cok sey onunla ilgili. Biz yine nehir kenarinda bir yemek yiyip benzin aldik, sonra da oranin lunaparkina gittik. Lunaparkta her “ride” bir turdan sonra dezenfekte ediliyordu ve yine pek cok kimse yoktu. (Soylentiye gore) Elvis Presley’in gelip kapattigi ve saatlerce durmaksizin bindigi bir roller coaster vardi lunaparkta. Ben ne kadar istediysem de hem sicaktan hem de dolu mide ile kaldiramayacagimizdan kimse yanasmadi ona binmeye. Aksama dogru Door County’e dogru yola ciktik.

Wisconsin’in bu kadar guzel bir yer oldugunu bu geziye cikmasam asla bilmezdim. Eyalet ve Ulusal Parklara girince selalaler, buz devrinden kalma dev kayalar, yemyesil ormanlar bazen de serin ama berrak goller, dereler bulmak mumkun. Otelleri son anda priceline.com veya hotwire.com sitelerinden bulduk. Son anda buldugum Door County’deki otelimize giderken yolda Whitefish Bay Dunes diye bir yerde durduk. Dalgalarin kayada oyuklar ve magaralar olusturdugu bu yer unutulmaz guzellikte idi.

Bu parkin en guzel yerinde Devil’s Bathtub denilen bir swimming hole vardi ve saat gec olmasa kesin mayolarimizi giyip o derin ve karanlik cukura atlardik diye dusunuyorum. O cukurdan birkac kulac sonra da bu resimde gordugunuz buyuk kaya plakasina cikiyor, ordan da tekrar yukari tirmaniyorsunuz. Hava karardiginda (9 gibi) otelimize vardik, civarda yemek yiyecek yerlerin hepsi kapandigindan aksam cekirdek, cips filan atistirdiktan sonra uyuduk. Bir sonraki gun Washington Island’a gidecektik.

Wisconsin’de Yazin Ne Yapilir?

Selamlar arkadaslar,

Covid- Movid derken okul bitti, bahar gecti; hop bir de baktik yaz geldi!

Butun sene boyunca Travel Wisconsin sitesinden ve Only In Your State sitesinden edindigim bilgiler isiginda kendime gore bir ‘bucket list’ hazirlamistim. 30 Haziran Ipek’in dogum gunu idi. Kizimin 13. yasina girmesi serefine ani bir kararla kendimizi yollara attik. Hem kizimin dogum gununu kutlayalim hem de gormek istedigimiz yerleri gorelim istedik. Birinci duragimiz Wisconsin Dells idi. Dunyanin su parki baskenti sayilan bu kasabada devasa indoor ve outdoor su parklari ve binbir turlu eglence secenegi var. Virus korkusundan biz bunlarin hepsinden uzak kalmaya dikkat ederek Upper Dells Bot Turu yaptik.

Bu turun en etkileyici yani, Witches Gulch denilen bir yeri görebilme sansinizin olmasi. Buraya karadan ulasim yasaklanmis, sadece bot turuna katilarak kanyonu gorebiliyorsunuz. Kayalarin arasina kurulmus bir platformda yuruyerek kisa ama cok etkileyici bir tecrube yasiyorsunuz.

Ondan sonra Wisconsin Dells’de bir de Wizard Quest diye bir yere gittik. Bildiginiz I-pad oyununu dev bir binada yeniden yaratmislar. Ziyaretcilere bir I-pad veriliyor ve Su dunyasi, Ruzgar dunyasi, Ates dunyasi, Toprak dunyasi diye 4 ayri dunya icinde gezip oyunun sana sordugu sorulari cevapliyor, sakli olan sifreleri, objeleri bulup bir sonraki seviyeye gecmeye calisiyorsun. Itiraf edeyim, hic bana gore bir sey degildi ama cocuklarin hatrina Kemal de ben de oyuna katildik. En son asamada I-padimiz cakildi, gorevli de merak etmeyin zaten oyunu neredeyse tamamladiniz filan diyerek bizi teselli etti. Cok keyif aldigimizi soyleyemem.

Sonrasinda Madison’a gittik. Orada “bucket list” te koydugum bir Rus lokantasi vardi; bizimkine benzer bir manti yapiyorlarmis, ugrayip yedik. Sokaklarda Black Lives Matter protestolarinin izlerine rastlamak mumkundu; sehir merkezinde duvarlarin cogunda grafiti vardi ve neredeyse her dukkan buyuk tahta plakalarla camlarini kapilarini korumaya almisti. Biraz urkutucu bir goruntuydu, aksam olmustu ve pek kalmak istemedik oralarda.

Wazee Lake bir sonraki duragimizdi. Cocuklar Wisconsin Dells’te su parklarini gorunce suya girmenin hasreti ile yanip tutusmaya basladilar. Biz de hem onlarin yuzecegi hem de nispeten guvenli ve temiz bir yuzme noktasi arayisina girdik. Wazee golunu bulduk! Wisconsin’in en derin ve en berrak gölü diyorlar orasi icin. ( Ben de internetin yalancisiyim. ) Plaja gittik, sadece 3-5 aile vardi. Cok yasli bir anne ve orta yasli kizi sisme koltuklarini ve biralarini almis bolca kufur ede ede dertleşiyorlardi. Ortalik sessiz olunca bolca kulak misafiri olduk muhabbetlerine. Kizi bosanmis, erkek arkadasi soyle yapmis boyle yapmis falan filan iki kelimelerinden birisi F… idi. Su ve plaj cok guzeldi ama bu tipler yuzunden orayi pek iyi hatirlamayacagiz anlasilan. Bir de dev kara sinekler vardi. Gitmeden once okudugum yazilarda kara sineklere karsi nane yagi veya Vicks tavsiye ediyorlardi. Biz de bolca Vicks surdugumuzden herhalde sinekler bizden uzak durdu.

Haberler

Cocuklarimizin bagli bulundugu egitim mudurlugu bu COVID19 yuzunden her cocuga (hic bir sart aranmaksizin) bedava oglen yemegi hizmeti veriyor. Isteyenler sisteme giris yapiyor ve belirlenen 2 okuldan birisine gidip cocuklari icin paketlenmis lunch’lardan aliyor. Sanirim arabadan inmeye gerek kalmadan paketi size getiriyorlar.

Trump bir relief odemesinden bahsediyor. 4 kisilik bir aile icin $3000 a kadar cikabilen bir miktar soz konusu. Ailelere cek olarak gonderilecekmis bu miktar diyorlar ama dogru olamayacak kadar iyi geliyor kulaga. Ne kadar gercekci bilemiyorum. Bir de sadece vatandaslara mi yoksa herkese mi odeme yapacak orasini da bilmiyorum.

Avustralya’da evimizi satmak icin emlakciya bir miktar para gonderdik. Adam dun bizi aradi, home open’lar bile yasaklandi, bosuna paranizi harcamayin, evi simdi satiliga cikarmayin dedi. Merak edenler icin, yilda ortalama $10.000 AUD kiracinin verdiginin uzerine koyuyoruz ama evin fiyati 5 sene once aldigimiz noktadan bir kurus yukselmedi.

Burada iletisimde oldugumuz neredeyse her sirketten bir COVID emaili geliyor. Kimisi isleri durduruyoruz, odemelerinizi de donduruyoruz diyorlar. Mesela spor merkezi, cocuklarin etud merkezi, vs.

Benzinin Galonu 1 dolar 29 cente dustu. Bankalar Mortgage oranlarini dusurduler, biz de evimizi refinance edip 4.50 olan oranimizi dusurmeye calisiyoruz. Ancak asiri yogunluktan kimse bizimle ilgilenmiyor, surec cok uzun suruyor.

Bugun itibari ile onemli veya acil bir isi olmayan sokaga cikamayacak. Bazi supermarketler sabahin ilk saatlerinde yaslilara hizmet veriyor. Marketler evlere servis de yapiyorlar ama bazen 3-5 gun beklemek gerekiyor.

Simdilik boyle,

annem simdilik iyi. Cok sukur!

Mektup

Ipek ile 3 gundur konusmuyorum. Okul Virtual Learning’e gectiginde odevlerini yapmasi ile ilgili surekli ona hatirlatmalarda bulundum. Okulun cocuklarin Chromebook’una yukledigi Securly denilen bir uygulama ile internette nasil zaman harcadigini takip ettim ve dile getirdim. Buna cok bozulmus ve 3 gun once aksam oturup bana bir mektup yazmis. Ben de psikolojik olarak en tutarsiz, dokunsalar aglayacak durumdayim. Kafami dagitmak icin Netflix’te 6 ay sonra ilk defa bir film acmis izlemeye baslamisim. Filmin 10. dakikasinda bana bu mektubu verdi ve gitti.

Mektubun kiricilik tonu 10 uzerinden 15’ti. Uc sayfalik mektubun her satiri nefret, ofke, tiksinti ve bir insani daha cok nasil uzebilirim diye uzerinde uzunca bir vakit dusunulup cok basarili bir sekilde harmanlanmis ornekler ve ustaca benzetmeler ile doluydu. Sadece son sayfanin son cumlesinde “Bu mektupta yazdiklarimin hepsi 100% dogru olmayabilir, yazdikca sana olan kizginligim azaldi ama yine de bana hic guvenmedigin ve her adimimi takip ettigin icin sana cok kizginim.” diyordu.

Mektubu okumayi bitirir bitirmez gozlerimden yaslar akmaya basladi. Filmlerde oldugu gibi mideme aniden bir bulanti girdi ve ellerim titremeye basladi. Saat 7:45 olmasina ragmen, ben yatmaya gidiyorum, dedim ve yatak odasina gidip yastigima kapanip aglamaya basladim. O gece uykuya dalincaya kadar oldukca gergin, kimisi sacma, kimisi manyak, kimisi sakin binlerce senaryo oynayip durdu kafamda. Sabah kalkinca ben bu kizla nasil konusayim, ona nasil bir ders vereyim diye dusunup durdum.

Benim cocuklugum, kardeslerim, annem ile olan catismalarimiz geldi aklima. Annem oglen uykusuna yattiginda parmak uclarimizda dolasir, uyanmasin diye elimizden geleni yapardik. Derslerim kotu gittiginde bana karsi oldukca despot bir tavir sergilemekten cekinmezdi. Annemin bir bakisindan korkar cekinir, bilerek onu uzecek veya kizdiracak bir seyi asla yapmazdik. Simdiyse benim cocuklarima bakiyorum. Ipek malesef dunyaya baskasinin lensinden bakmayi pek beceremiyor. Kendisi uzuldugu zaman dunya yansin diyor, baska bir sey umrunda olmuyor. Kalp kirmaktan cekinmiyor. Gel gor ki benim de bosver, ergendir, normaldir, gelip gecer diyecek takatim , halim kalmadi. Annemin yaptigi , belki de cok saglikli olmayan bir sey yapmaya karar verdim. Onunla konusmuyorum. Kendi akil sagligimi korumak icin, beni bir daha bu kadar incitmeni engellemek icin seninle arama mesafe koyuyorum, dedim.

Bu virtual learning, internetten odev yapma, sudur budur, hepsinden sitkim siyrildi. Kemal bana uysa cocuklarin internetini oldugu gibi kapatirim. Haydi buraya kadar okudunuz, size bir sir vereyim. Bazen keske Istanbul’da kalsaydik da bu cocuklar boyle humanist bir egitim sistemiyle hic tanismamis olsalardi diyorum. Turkiye’deki mucadelenin cocuklari guzel bir sekilde hizaya getirecegini, onlari guzelce pisirip kizartacagini, ders calismaktan baska bir seye zaman bulamayacaklarini dusunuyorum. Cumle dusuk oldu ama anlayin iste, keske kalsaydik da bunlarin burnu cok guzel bir sekilde yere surseydi iste!

Ben gidiyorum, suratsiz bir sekilde evde dolasmaya, tatli birseyler yemeye gidiyorum.

Annem simdilik iyi. Aneannem de misafir kabul etmeye devam ediyor.

Evde

Annem inhaler kullanmaya ve antibiyotige baslamis, oksurugu hic iyilesmiyormus. Kardesim sadece yurt disi oykusu olanlarin test edildigini ve annemi bu asamada test edemeyeceklerini soyledi. Sesi kisik ve catalli, atesi yok ama oksuruk var. Diger butun semptomlarin ne oldugu ile ilgili hic bir bilgim yok. Cunku ne zaman sorsam , ben iyiyim , hic bir seyim yok, turp gibiyim, cocuklarinizin universite mezuniyetlerini gormeden olmem, falan filan diyor. Diger taraftan da, sakayla karisik, bu dunyada gorecegimi gordum, oteki tarafi cok merak ediyorum, acaba nasil bir hayat bizi bekliyor,gidip biraz da orayi goreyim diyor.

Kizlar ile evde olmak cok sinir bozucu. Okul’dan gelen odevleri birkac saat icinde yapip bitirebilecekken, ne oluyor bilmiyorum ama bizimkiler sabahtan aksama kadar ekran karisinda oturuyorlar. Benim de okul bilgisayarina baglanip birseyler yapmam gerekiyor, bir yandan da yemek ve temizlik yapiyorum. Daha 2. gun ama benim butun enerjim, motivasyonum, takatim, sabrim, sevincim , direncim bitti tukendi.

Salgın

Uzaktan seçiliyor karanlık gölgesi. Yaklaşıyor bize doğru yavaş ama emin adımlarla … Mahçup mu, üzgün mü, acımasız mı, bilmiyorum; siyahlar içindeki yüzü seçilmiyor.
Bildiğim tek şey giderken yalnız olmayacağı. Ciğerinden yaralı annemi ve bir yudum nefesle yaşayan astım hastası anneannemi kendisiyle götürecek ölüm. Ne doktor oğlu araya girebilir, ne de başka birisi. 

Kıtalarca uzaktayım! Onları en son gördüğüm anı bütün gücümle hatırlamaya çalışıyorum. Elimden gelse bütün hatıralarımı takas ederim. Ninemin elindeki çizgileri, annemin gözündeki ışıltıyı, beni son kez öperkenki kokusunu ömrümün sonuna kadar benimle tutmak için. Birisi hayattayken onun yasını tutmak ne garip şeymiş. Bir yandan ne olur bir şey olmasın diye yalvarırken buluyorum kendimi, öte yandan gümbür gümbür gelen sarsıntının yeri salladığını hissediyorum öylece donup kalıyorum

Ölümle pazarlık yapılsa , gel beni al derdim. Yer ayaklarımın altından kaydığında tekrar kalkacak gücüm hiç yok çünkü. 

Dilerim seneler sonra bu yazıyı okuduğumda kendime güler, ne kadar da korkmuşum, boşuna telaş etmişim, derim. Öteki türlüsünü düşünmekten ödüm kopuyor





Satilik Ev

Avustralya’daki evimizi satiyoruz. Uzaktan kiraci ile ugrasmak bizi cok yoruyor. Bir de evin masraflari ve Bati Avustralya ekonomisinde gittikce deger kaybeden emlak pazarini dusundugumuzde birakin kar etmeyi zararin neresinden donersek kardir diye dusunmeye basladik. Keske 2 sene once bu karari verseymisiz. Isin duygusal yani bazen bogazima bir dugum atmiyor degil. Bahcemizi, masmavi gokyuzunu ve taptaze ciceklerin kokusunu dusundukce gozlerim doluyor ama hayatta bazen bazi seyleri geride birakabilmeyi bilmek lazim.

Emlakci ile iletisime gectik ve hazirliklara basladik. Onumuzdeki 2-3 ay bizim icin calkantili bir ay olacak. Aslinda hayata bakarsak, hangi ay oyle degil ki. Hayatin tumu calkanti. Mesela gecen gun okulda uzerine ciktigim tabura calkalandi (!) tabureden dusup ayagimi burktum. Oyle bir burkulma ki , kirigi mumla aradim. Doktor 2 hafta boyunca surekli giymem icin bana walking boots verdi. Kaza okulda oldugu icin masraflari okul odeyecekmis, hayatimda ilk defa workers compensation’a basvurdum, bir suru kagit isi var.

Okula gidip gelmeye devam ediyorum. Kemal de calisiyor. Kizlar da okul ile ugrasiyorlar, kulupler falan filan derken gunlerimiz cok dolu geciyor. Umarim sizde de her sey yolundadir.

Sevgiler

Arkadaslar

Yunan bir arkadasim Trades of Hope sirketi icin calisiyor. Fakir ulkelerdeki ihtiyac sahibi kadinlari resmen evlat edinir gibi sirketlerinin bunyesine aliyorlar, onlarin urettigi el emegi goz nuru urunleri getirip burada satiyorlar. Charity’den ziyade kadinlarin guclendirilmesi, kendi ayaklari uzerinde durmalari icin kurulmus, oldukca kapsamli calisan profesyonel bir sirket Trades of Hope. Arkadasim da daha fazla insana sesini duyurabilmek icin benim evimde bir tanitim partisi yapmak istedi. Seve seve kabul ettim, tanidigim veya cok az tanidigim butun arkadaslarimi 28 Subatta evimde agirlayacagim. Davetli listesi olustururken bir sey farkettim. Wisconsin’de yaklasik 100 tane birlikte zaman gecirmekten hoslanacagim kadin var hayatimda. Bu beni acayip mutlu etti!

Cevrenin ve dostlarin insanin ruhsal sagligi uzerindeki etkisi her firsatta vurgulaniyor. Zaman zaman zor gunler gecirsek de sanirim dostlarimizla birlikteyken bunlarin ustesinden gelmek daha kolay oluyor. Bu tanitim partisi aslinda bir bahane, sadece bir gercegi daha net gormeme, arkadaslar yonunden ne kadar sansli oldugumu hatirlamama vesile oldu.

Avustralya’daki dostlarimizla bazen bir bardak cay ve kisir, bazen bir fincan Turk kahvesi bazense bira ve patates kizartmasi esliginde hasbihâl ettigimiz gunleri hep minnet ve mutlulukla aniyorum. Sanirim hayatimda biriktirdigim en degerli hazinem dostluklarim.

Uzaktaki-yakindaki butun dostlarima selam ediyorum…